UNUTMUYORSA BANANE
10/12/2008
Utançlarımı gizlemiştim gözlerime
Sen gelince parıldardı ışıldardı
Yüreğimi aldım avuçlarıma
Sen bakınca açılırdı avuçlarım
Bir tutam gülün içine sakladım gülüşlerimi
Her koklayışında yanağında belirirdi
Bir gün dudaklarıma hapsettim “SENİ SEVİYORUM” cümlesini
Seni görünce haykırsın diye
Ama haykıramadan kelimeler öldüler
Alaycı bakışlarının , bakışların altında
Ezildi dişlerimin arasında
Yüreğime öyle bastı ki acısı
Dişlerimi sıkmışım
Hani SENİ SEVİYORUM vardı ya
İşte onlar ayrıldı birer birer parçalarına
Şimdi dişlerimin arasında “NEFRETİNİ” sıkıyorum
Ama öyle güçlü ki bir türlü kıramıyorum
Ah sen; sana olan NEFRETİMİ kıramıyorum
Duydum ki hüzün düşmüş yüreğine
Ana ,baba acısı
Şimdi nefretime karşı besledim nefret
Nasılda acıdı yüreğine bu yürek
Beklemezdim bunu benden
Lanet olsun sana olan nefretime
Her ne kadar yüreğime düşsen de
Bir kor gibi , bir alev
Şimdi kül oldun!
Yeniden! Yeniden doğuyorsun yüreğime
Şimdi SENİ SEVİYORUM diyemesem de
Keşke hiç böyle olmasaydı diyorum
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
sen
16/11/2008
Kirli düşlerle bezenmiş kalp
Yastık yorgan demeden uykuya yatmış
Sessizlik içinde
Sessizce
İçimi yakmış
Hiçbir şeyden habersiz
Hiçbir şeyi görmeden duymadan bilmeden
Döktüğüm yaşlar ve sen
Bir kül tablası içinde yanan sen
İçime çektim hiç bilmeden
İçimi zehirledim
Şimdi ölüyorum ölümü hissetmeden
Şimdi ölüyorum seni görmeden
Ölüyorum ölümün sensizlik olduğunu bilmeden!
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
SADECE HAYKIRIŞ!
7/11/2008
Yer, mekân, zaman fark etmiyor. İnsanlar neden bu kadar aciz, neden bu kadar terbiyesiz ve neden bu kadar çabuk yok edebiliyor?
Dünya değişiyor sanıyoruz ama dünyayı değiştiriyorlar. Umarsızca, beni değiştirdikleri gibi, senide, onu da değiştiriyorlar. Ödüller, törenler kandırıyor bizi. Soydular bedenimizi.“Astılar İSLAM’I ama aciz değildi İslam, ölmedi .”İnatlaşırcasına ölmeyecek, öldüremeyecekler.
Niceleri gelip geçti. Niceleri ATAİSTİ. Özgürlük dediler. Medeniyet dediler. Bizi bizim özgürlüğümüzle boğdular. Hiçbir şeyden habersiz bizi. Tacizdi, tecavüzdü özgürlük. Avrupa’ya özendik, donlarla gezdik. Pelerinli insanlar, maskeliler. Ah bide o maskeyi görebilseler. Göremediler sadece baktılar.
“Dinin ne?”
“Elhamdülillah Müslüman’ım”
Aman ALLAH’IM bu nasıl vahşetti. İçki içtiler, mayo giydiler, kumar oynadılar, taciz ettiler, hırsızlık yaptılar, zina yaptılar…
Ama nasıl Müslüman’dılar. Nasıl acizdiler, nasıl kandırıldılar. Dinimizi sattılar, pazarladılar. Daha doğrusu bize sattırdılar pazarlattılar ama bundan habersizdik. Ben, o,sen habersizdin.
Biz artık Avrupa’yız, biz artık onların getirdiği yasayı uyguluyoruz. Ama hiç kimse farkında değil.
Neydi bizi bu kadar yolsuzluğa iten, neydi bizi böylesine değiştiren. Nefsimizdi, ayaklarımızla ezemediğimiz nefsimizdi.
Başımız açtılar. Hani bu ülkede özgürlük vardı. Hani laiklik. Laiklikte din özgürlüğü yok muydu? Biz neden devletin kurumlarına başımız kapalı giremiyoruz. Bumu laiklik. gene onlar, bunu da onlar planladı.
Bakın ne dinciyim, ne tarikatçı, ne Hıristiyan, ne Yahudi, nede PKK’ layım.
İlk önce Allah’a aşk ile bağlı ve sonrada Vatanına (Türkiye’ye) aşk ile bağlı olan bir insanım.
Gelin değerlerimizi, inancımızı ve vatanımızı koruyalım, onları harcayıp savurmayalım, kaybetmeyelim.
MEDENİYET DEDİĞİN TEK KİŞİ KALMIŞ CANAVAR!
Esra ÖZBATIR
Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
Bilmem ne kadarı sizin için doğrudur
6/11/2008
İnsanın kişiliği nasıl oluşur yada insan çevresinden mi ailesinden mi daha çok etkilenir?
Bence bir insan kişiliğinin temellerini ailesi tarafından oluşturur yani eğer insan çevresinden etkileniyorsa onda mutlaka eksik bir şeyler vardır. Aile en temel yapıdır. Aile anne baba demekte değildir. İnsan için aile kavramı da değişen şeydir. Belki bir kişiye anneannesi bakmıştır ya da yurtta başkaları bakmıştır. Bu bence hiçbir şeyi değiştirmez. Doğarsın ve biri tarafından bakılırsın o birinin davranışlarına göre büyür onun verdiklerini alırsın. Çocukların her şeyi öğrendikleri yaş 0-6 yaştır bile denir. Yani bu yaş aralığında çocuklar onu yetiştirenin elindedir ve onun iyiliğini kötülüğü, belki eksik belki fazla alır. Daha sonra ki dönemler kişiler kendilerine çevre yaparlar. Arkadaş grubu diyelim. Bunu da ailenin öğrettiklerine göre yada ailenin verdiklerine göre seçerler. Mesela kötü bir aile yaşantısı olan bir genç mutlaka o ruh hali içinde bir ortam seçecektir ki bu gibi kişiler gözlemlediğime göre pek iyi ortamları olduğu söylenemez. Tabi istisnalar da yok değil. J.Locke“İnsan beyni doğuştan boş bir levha gibidir” demiştir. Boş levhaya ilk yazısını yazan ilk onu dolduran da böylelikle ailedir. Yani demek istediğim aileniz sizin temelinizi oluşturur. Sonradan gelen çevresel faktörlerde oluşmuş temelin üstüne konulan betonlar ve tuğlalardır. Böylelikle bir yapıt oluşturur her bir insan.
Yanlışları da görürüz doğruları da , mutluluğu da tatmışızdır mutsuzluğu da. Hangisi daha cazipse insana onu seçer ama ilk temelin verdiği ile. Yani sonradan görerekte öğreneceğizdir mutlaka. Bu asla değişmez. Zaten büyüdükçe yalnız siz varsınızdır. Artık sizin doğrularınız ve yanlışlarınız vardır. Bu sefer sizin doğrularınızdan da yanlışlarınızdan da etkilenen kişiler olacaktır.
Yorum (2) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
yalnılık,yolsuzluk,özgürlük
1/11/2008
Bugün hayat ağlıyor. Bugün hayat bizden çektiği ızdırapların acısını döküyor. Bulutlar hıçkırıklarını gizlemiyor. Yağmurların her bir damlası içimi acıtıyor. Belki de içimi temizliyor. Ama sesi beni mahvediyor.
Yaşam; yalnızlık ve mutluluk. Her ikisi de ne kadar uzak şeyler dimi. Yalnızlık benim en iyi dostum. Beni bu dünyanın bu iğrenç yaşamın verdiklerine güldürten tek şey. O ben var iken ben yok iken de yanımdaydı. Yanımda durmuş beni benden savunan tek şeydi. Şimdi ise rafa kaldırdığım tek şey. Hiç üzülmedi hiç kırılmadı. O hep tozların içine mahkûm düştü ama her yanıma alışımda beni aynı sevgiyle kucakladı. İnsanların, bizlerin yapamadığı şeyi yalnızlık bana yaptı ve hala yapıyor. O beni benden gizliyor ve hayat karşı kahkaha atmamı sağlıyor. Yaşam zor, belki de insanlar onu zorlaştırdı. İsteklerimizi yapamadığımız ve özgürlük altında ezilen kişiler olduk. Bize verilen özgürlük beni boğuyor. Bize verilen özgürlük bizi öldürüyor. Kaç kişi farkında ve ya kaş kişi ses çıkarabiliyor. Sesi çıkanlar bile özgürlük altında insan katlediyor. Hayatlar yok ediyor. Beni, seni öldürüyorlar. Beklide ilerde beni, seni öldürecekler. Ölüme ne kadar hazırsın? Hiç tatmadığın kadar. Hiç tadanların acısını çekmediğin kadar. Hiç ölmediğin kadar hazırsın. Ölmek korkulu bir rüya, öldürmek ise en zevkli iş oldu.
Yolsuzluğun kapısında bir çift ayakkabı. İçerde ayakkabısız onca insan. Öldürülüyorlar! Hem de özgürlük denen terör yüzünden.
Yalnızlık özel sebep istemez. En ufak acı bile sizi ona yaklaştırır. Ne kadar farkındaysanız. Ne kadar ona sahip çıkıyorsanız.
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı